Certo.es

O_camioneiro

Ofrecerse a un camioneiro na súa propia cabina é unha fantasía que me acompaña, pero non son quen de materializala: non dou amañado os feitos nos meus miolos porque non atopo o xeito adecuado de me ofrecer.

Non quero engaiolalo nin que el me engaiole. O que quero é petar na porta do camión e dicir... Aí é onde atopo o croio, non sei como lle hei falar ao camioneiro.

Se lle digo:

-Fodemos?, estou a ser clariña coma a auga fresca, pero de seguro que pensa que son unha profesional e que lle vou cobrar polos favores. A min dáme morbo ofrecerme de balde ao camioneiro e non quero que se confunda.

-Apetéceche botar un ferracholo?

A palabra ferracholo coido que non a empregan as profesionais, pero tampouco me gusta caer na vulgaridade.

Ofrecerse a un camioneiro no seu camión sen que parezas nin puta nin burda non é tarefa sinxela.

-Botamos un polbo?

Non estou disposta a sufrir un rexeitamento nin sequera na miña fantasía, de xeito que quero facelo máis sutil: que se ao tipo non lle interesa meterme o cinguango, pareza que a min tampouco me apetecía tanto.

-Qué tal se pasamos un anaco xuntos?

Non. Non quero ser remilgada. “Un anaquiño xuntos” soa a principios de noivado e non quero do camioneiro mais que un tempiño de pracer, sen verbas a poder ser.

-Xogamos?

Infantil.

- Partillamos fluídos?

Científico.

- Facemos que teu paxariño pouse no meu niño?

Relambido.

Uff!!! Non dou feito! Co raio do camioneiro non dou feito.