Certo.es

O desbrozador

Temos uns ferrados na aldea que cando a primavera vai corrida hai que desbrozar e dese choio encárgase Cándido, ao que chaman Chiño, un veciño dalí ao lado.

Non se pode dicir que Chiño sexa guapo se o miras de primeiras, é un labrego de estatura máis ben recortada,  pel curtida polo sol, polo vento e tamén pola chuvia. Non sabería dicir a súa idade, pero de seguro anda entre os trinta e os cincuenta.

O Chiño chega a miña casa e eu invítoo a un café

-Non quero! Xa o tomei no “Atalaya”...

Chiño trátame con moito aquel e non nos tuteamos. Mirámonos ás achadas o un á outra porque ambos os dous sentimos curiosidade pero non temos moita conversa a primeiras.

"Chiño está moi cachas. Non é un  musculetas de ximnasio,  é pura fibra apertada, carne dura coma a rocha, tensa mesmo cando está relaxado"

O home trae pulo e eu déixolle facer, métese na caseta das ferramentas, pon pantalón vello, camiseta eslamiada e botas, a desbrozadora ao lombo e o parapeto de plástico transparente para  protexer os ollos.

Métese na caseta das ferramentas...

Eu vixío de lonxe, porque quero ser discreta e porque o ruído da máquina moléstame moito. Vixío como Chiño arrapiña con fentos e silveiras, pero sobre todo vixío o intre no que Chiño comeza a suar. Hai que ver cómo molla o corpo todo, a camisetiña quédalle cinguida. De cando en vez levanta o parapeto e limpa a fronte co antebrazo, pero non se entretén,  traballa de seguido.

Alí polas doce o Chiño xa debe de andar a rebentar:

-Chiño, veña tomar unha cervexa, home!!, bérrolle para que me escoite por riba do motor.

-Vou.

O home avergónzase de estar tan suado, tan manchado na miña presenza, pero a min encántame o contraste, tanto é así que aproveitei para ducharme xusto antes de ir chamalo e cheiro fresquiña coma unha flor, o pelo aínda mollado.

-Vou a me lavar un pouco, infórmame Chiño maila que me pese.

Aló o vai ao pilón da fontiña, a refregar a cabeza toda debaixo do chorro, a frotar as axilas e os brazos, o peito e o pescozo.

Chiño está moi cachas. Non é un  musculetas de ximnasio,  é pura fibra apertada, carne dura coma a rocha, tensa mesmo cando está relaxado. Chiño lava eses seus músculos no pilón e usa o xabón lagarto da roupa para fregar a súa pel disformemente bronceada, cun marcado “moreno de obreiro”, ese no que os brazos denegridos contrastan cos ombreiros de neve.

Chiño vén tomar a cervexa limpiño coma un repolo...

Ten abundante pelo no corpo, salvo no lombo: ten nos brazos e nos sobacos pero onde se fai realmente abundante é alí onde empeza o pantalón, alí  onde Chiño acocha o que nunca lle mirei.

"O home avergónzase de estar tan suado, tan manchado na miña presenza, pero a min encántame o contraste..."

Chiño vén tomar a cervexa limpiño coma un repolo, pero xa empezando a suar de novo. Sirvo a súa cervexa fría pero antes quere beber auga e bebe, bebe  a esgalla e me divirte ver a súa noz subindo e baixando cos grolos que envía gorxa abaixo.

Xa como norma, sírvolle tamén un bocata de xamón de barra enteira que come cunha fame que da gloria miralo.

-Chiño, quere outra cervexa?

- Ta ben, dama.

Pouco a pouco o Chiño e mais eu falamos, falamos do mel do ano, do viño novo, da casa que está a facer a filla da dentista... pero Chiño é un home de acción e non se anda con compadreos :

-Veña, ao choio!, di Chiño e marcha a buscar a desbrozadora namentres ca eu ...eu, en fin tampouco me parece que lles teña que contar todo o que eu fago.

Páxina web de Susana Moo: http://www.susanamoo.com