Certo.es

Guai

Antía estudou Empresariais pero tal e como anda a cousa aínda non atopou traballo. Ás veces desespérase maila que é de natural optimista e sempre que lle preguntas ela responde “guai”.

.-Que tal a entrevista?

.-Guai ...

.-Como che foi a viaxe?

.-Moi guai!

.-Que tal a última de Almodóvar?

.-Bastante guai!

A roupa que lle gusta, quédalle guai: os seus amigos son guais e se fai sol, ese día é un día guai.

Pero cando Antía repite, triplica, multiplica a súa “muletiña” é cando o seu mozo lle obsequia con pracer oral.

Resulta impresionante escoitala nesa expresividade lingüística sucinta, combinando a palabriña de marras con diferentes acenos e diversos niveis volumínicos. Antía coas pernas abertas e os ollos pechados, reconcentrada nas sensacións da curuxa vocaliza:

.-Guaiiiii -. GUAAAAII – Guaaaaaaaaaaaaaaaaii – Ggg uuu aaa iii – Ggggg uaiiiiiiiiiiiiii ...

Cando por fin Antía cala, o mozo ergue a cabeza por entre os xeonllos dela – os beizos pingando- e pregunta:

.- Qué tal, como foi?

Ela, invariablemente, resposta:

.-Guai!